حذف رسانه هاي مستقل، وجه المصالحه سياست بازان
مسعود ده نمكي در پاسخ به این پرسش که هدف از شكايت موسویان چيست و چرا ایشان به جاي شكايت از مقامات رسمي كه موضوع را مطرح كردهاند و شكايت از رسانهها و خبرگزاريهاي رسمي كه مرجع نقل خبر در موارد اتهامي ايشان بودند، از چند پايگاه خبري مستقل اينترنتي كه هيچ پشتوانه جناحي و مالي متكي به اصحاب قدرت هم ندارند شكايت كرده است، با ذكر اين مطلب كه به عنوان يك مطبوعاتي وقتي در مورد كسي مطلبي مينويسد اين حق را هم براي او محفوظ مي داند كه جواب بدهد يا شكايت كند، اشاره كرد: البته بنده هم اگر جاي آقاي موسويان بودم همين كار را ميكردم و سعي ميكردم با آسيب پذيرترين قشر رسانهها درگير شوم.
درگيري با آسيب پذيرترين قشر رسانهها
اين فعال سياسي در گفتگو با "روزنامه سیاست روز" افزود: همه ميدانند كه بالاخره رسانههاي مابه طور معمول چه رسانههاي مكتوب و چه مجازي، عقبه جناحي دارند و تريبون يك جريان سياسي هستند مگر برخي رسانهها كه به صورت آرماني و خودجوش و اعتقادي كار ميكنند كه برخي از اين رسانهها عقبه جناحي ندارند و شايد بتوان گفت به نوعي همان برخوردي كه بانشريات شلمچه و جبهه ميشد نيز همين طور بود. وقتي ميخواهند به گمان خودشان فضاي سياسي راتعديل كنند سراغ رسانهاي ميآيند كه وابسته به جناحهاي سياسي نيست. برخورد با اين گروه ها هزينه كمتري دارد!
وجه المصالحه زد و بندهاي پشت پرده
وي در پاسخ به این سوال که چرا همين مقامات رسمي و اصحاب رسانهاي كه اتفاقا از پشتوانههاي جناحي و رسمي هم برخوردارند و مصرانه پيگير پرونده اتهامي موسويان بودند، در حمايت از پايگاه هاي مستقل سكوت كرده و يا حداكثر جهت رفع تكليف، خيلي كم رنگ و در حاشيه به آن پرداختند با بيان اين نكته كه به هر حال دوستاني كه رسانهاي و مستقل هستند به نوعي وجه المصالحه زد و بندهاي پشت پرده قرار مي گيرند ادامه داد: اين سكوت هم كه شما ميگوييد نشان از يك زد و بند پشت پرده دارد و به نظر من حتي رسانههايي كه متعلق به جناحها و جريانات رسمي هستند نيز از وجود رسانهها و پايگاه هاي اطلاع رساني مستقل به عنوان يك رقيب ميترسند، چون به هر حال اين رسانههاي مستقل ملاحظات محافظه كارانه كمتري دارند.
هزينه هاي آرمان گرايي
ده نمكي با بيان اين كه اين برخوردها برايش مسبوق به سابقه است گفت: شما ميبينيد كه نشريات شلمچه و جبهه پرمخاطب ترين هفتهنامه ايران بودند و همه كساني هم كه در آن مي نوشتند از بچه هاي ايثارگر بودند. اما وقتي نشريه جبهه تعطيل مي شود حتي انجمن صنفي روزنامه نگاران مسلمان حاضر نمي شود يك زنگ بزند و ببيند اين همه بچه مسلمان كه از كار بي كار شده اند آيا كار دارند؟ و حتي در نوع حمايت رسانه اي هم اصلا از آنها دفاع نمي كنند. اين افراد در رسانه هاي مستقل از سر درد آرمان گرايي مي نويسند اما در رسانه هاي عمومي، آرمان گرايي در درجه دوم است، چون تريبون رسمي جريان هاي سياسي هستند. به نظر من كساني كه وارد كار مطبوعاتي و رسانه اي مي شوند بايد بدانند اين آرمان گرايي هزينه دارد و نبايد به اميد كسي باشند.
منبع : روزنامه سیاست روز
